X
تبلیغات
رایتل

دقیقه

میان آنچه خدا آفریده است از هیچ دقیقه ایست که هیچ آفریده نگشاده ست

سه‌شنبه 23 شهریور‌ماه سال 1389 ساعت 12:37 ب.ظ

سیل پاکستان

این مردم امروز به آب احتیاج دارند، به غذا احتیاج دارند، به لباس احتیاج دارند، به سرپناه احتیاج دارند، به همه‌ى لوازم زندگى احتیاج دارند...                           رهبر معظم انقلاب. خطبه های نماز عید فطر

 

 

دیگر چه فرقی می کند. 

وقتی همه چیز لقلقه ی زبان می شود، دیگر چه فرقی می کند.

 «بنی آدم اعضای یکدیگرند...» یا «اعضای یک پیکرند...».

وقتی بغض آواره ای، یتیمی، گرسنه ای، مصیبت دیده ای، چشممان را تر ... نه ... بغض به گلویمان ... نه ... خم به ابرویمان ... نه ... حتی خاطرمان را هم مکدر نمی کند، حتی عیشمان را نیز ذره ای منغض نمی کند؛

دیگر «چو عضوی به درد آورد روزگار...» تفسیرمان نمی کند،

«تو کز محنت دیگران بی غمی...» حکایت ماست.

دیگر بیراه نیست اگر بگوییم:  

 «برای عاطفه ای که در ما مرده است  

رحم الله من قرأ الفاتحه مع صلوات»۱  

قرار بود سر سفره های افطارمان گرسنگان را به یاد آوریم. قرار بود در شب های دعا، اول همسایه را دعا کنیم و بعد اهل خانه را. قرار بود سر بر زانوی علی، غم یتیمان را زار بزنیم.  

یادمان رفت «انما المومنون اخوه...» را.

یادمان رفت «الله الله فی الجهاد باموالکم...» را.

شب قدر نام هایش را نجوا کردیم. یادمان رفت، «آه» نیز نامی از نام های اوست.

و در محضرش، در ضیافت او، نشنیدیم صدای آن یتیمی را که چه پر سوز نامش را فریاد می زد.

عزادار علی بودیم و یادمان رفته بود «الله الله فی الایتام ...» را.

مدعی بودیم «انسانیت»، تمام دارایی ما انسانهاست.

سیل پاکستان انگار، تمام دارایی مان را با خود برده بود.  


 ۱. علیرضا قزوه. از نخلستان تا خیابان

ج b ی getdivbutton class=